Szczawnica jest miastem, wchodzącym administracyjnie w skład powiatu nowotarskiego i województwa małopolskiego. Miejscowość liczy ok. 7,5 tys. mieszkańców. Uzdrowisko górskie, położone w kotlinie nad potokiem Grajcarek, rozdzielającym Beskid Sądecki i Pieniny. Klimat podgórski, umiarkowanie bodźcowy, moderowany w znacznym stopniu przez zwarte obszary leśne (drzewostan iglasty), porastające zbocza górskie. Podstawowe tworzywa uzdrowiskowe Szczawnicy to naturalne wody mineralne (szczawy wodorowęglanowe, sodkowe, jodkowe) i czynnik klimatyczny.

Uzdrowiskowa historia Szczawnicy sięga pierwszej dekady XIX wieku i związana jest z licznie występującymi na tym terenie źródłami wód o cechach leczniczych. Pierwsza analiza chemiczna wody, przeprowadzona ok. 1810 roku przez dra Rhodiusa - austriackiego urzędnika - na zlecenie państwowej administracji cesarsko - królewskiej, wykazała wysoką wartość leczniczą. Józef Zachwieja, który nabył tereny ze zdrojem, zapoczątkował gospodarczą eksploatację źródła (butelkowanie i sprzedaż wody). Kolejny właściciel zdrojowiska (od 1824 roku) - Jan Kutschera - w pierwszej kolejności zabezpieczył źródła, a na ich obrzeżach wystawił niewielką pijalnię. Od 1828 roku całość dóbr zdrojowych przeszła w ręce rodziny Szalay. Z nazwiskiem Józefa Szalay'a należy wiązać faktyczne zapoczątkowanie planowego rozwoju działalności uzdrowiskowej. On to, przy wsparciu prof. Józefa Dietla, rozbudował kurort i nadał mu ostateczny kształt. Zagospodarowane zostały wszystkie odkryte źródła, uruchomiono inhalatorium, unowocześniono zakłady kąpielowe, rozbudowano parki zdrojowe. Ożywienie w sferze gospodarczej spowodowało również liczne inwestycje w infrastrukturę towarzyszącą kurortu. Dzieło rozwoju uzdrowiska było kontynuowane przez krakowską Akademię Umiejętności, dla której Józef Szalay przekazał część dóbr zdrojowych w zapisie testamentowym (1876 rok). W 1884 roku w Szczawnicy oddano do użytku prawdziwą architektoniczną perełkę - Dworzec Gościnny. Obiekt ten spełniał rozliczne funkcje - był miejscem spotkań towarzyskich, koncertów i wystawień teatralnych. Pomieszczona w nim sala balowa na pięćset osób, restauracja, kawiarnie i salki klubowe skupiały życie kulturalne kurortu. W 1909 roku - na skutek kłopotów finansowych - Akademia Umiejętności zmuszona była odsprzedać uzdrowisko. Kupił je hrabia Adam Stadnicki. Pod jego zarządem poczyniono kolejne inwestycje zdrojowe, rozbudowując bazę kuracyjną i pobytową. Sfinalizowano również nowoczesne rozwiązania transportowe, ułatwiające dojazd do kurortu. Okres międzywojenny ustabilizował pozycję Szczawnicy jako europejskiego kurortu. II wojna światowa przerwała działalność kuracyjną. Wznowiono ją w kilka miesięcy po wyzwoleniu. W 1948 roku uzdrowisko zostało upaństwowione. Zbudowano nowe obiekty, głównie sanatoria branżowe.

Dziś Szczawnica - rozwijając obok uzdrowiskowych, również funkcje turystyczne - dąży do przywrócenia dawnej świetności. Nowocześnie wyposażone obiekty lecznicze i pobytowe oraz doświadczony personel - zapewniają skuteczne odbudowywanie zdrowia. Liczne atrakcje krajobrazowe przyciągają tu aktywnych turystów. Latem i zimą można tu spędzić czas "na sportowo", a jednocześnie skorzystać ze specjalistycznej bazy zabiegowej pod opieką personelu. Imprezy kulturalne, organizowane przez miasto i ośrodki wypoczynkowe: koncerty, festyny, kiermasze i wystawy - odbywają się w ciągu całego roku. Kto jeszcze nie był w Szczawnicy, powinien tu koniecznie przyjechać. Atmosfera, która tu panuje, to atmosfera zdrowia.